Komora dekompresyjna to urządzenie składające się ze szczelnego pomieszczenia, odpornego na różnice ciśnienia między wnętrzem i otoczeniem oraz pomp, zbiorników sprężonego gazu i przyrządów pomiarowo-kontrolnych. Komory dekompresyjne wykorzystuje się do:
* badań medycznych nad funkcjonowaniem organizmów w warunkach zmienionego ciśnienia
* badań technicznych wpływu zmienionego ciśnienia na urządzenia
* przeprowadzenia dekompresji nurków w wypadkach, kiedy przeprowadzenie dekompresji w czasie wynurzania jest niepraktyczne lub niemożliwe
Komory przeznaczone do dekompresji ludzi mają przeważnie kształt poziomo leżącego walca, z zaokrąglonymi dnami. Są wyposażone najczęściej w jedno wejście, hermetycznie zamykane za pomocą odpowiedniego systemu śrub i klinów. Wewnątrz komory, w zależności od wielkości, instalowane są prycze, miejsca do siedzenia, ubikacja. Wnętrze powinno być oświetlone i ogrzewane. Komór dekompresyjnych używa się również do leczenia przewlekłej choroby dekompresyjnej (kilkukrotne sesje o czasie i ciśnieniu dobranym przez lekarza) oraz do ratowania osób zatrutych tlenkiem węgla, zwanym czadem. Chorego umieszcza się w atmosferze o zwiększonym udziale tlenu i pod zwiększonym ciśnieniem. Proces ten nazywa się hiperbarią tlenową.

Pulsoksymetria jest badaniem pozwalającym wyznaczyć nasycenie krwi tlenem. Jest to nowoczesna, nieinwazyjna i bezbolesna metoda. Pulsoksymetr to urządzenie elektroniczne służące do nieinwazyjnego pomiaru saturacji krwi, wykorzystujące pomiar pochłaniania przez tkanki promieniowania o dwóch różnych długościach fal metodą pulsoksymetrii. Działa na zasadzie pomiaru pochłaniania przez czerwone krwinki w naczyniach włosowatych promieniowania o dwóch różnych długościach fali – czerwonego i podczerwonego. Na podstawie pomiaru oblicza się stopień nasycenia hemoglobiny tlenem. Pulsoksymetr mierzy również tętno. Algorytm obliczania jest z reguły skonstruowany w sposób uniezależniający wyniki od grubości tkanki pacjenta oraz innych czynników indywidualnych, np. lakier na paznokciach, anomalie anatomiczne. Pulsoksymetr składa się z jednostki centralnej oraz czujnika. Dostępne są również przenośne wersje zasilane przez baterie oraz specjalnie przystosowane wersje militarne. Czujnik pulsoksymetru zakłada się przeważnie na palec u ręki. Niektóre rodzaje zakłada się na palec u nogi, płatek ucha, a u noworodków na stopę lub nadgarstek. Prawidłowy poziom saturacji tlenem wynosi od 95 do 99%.

Lampa rentgenowska to lampa elektronowa, składająca się z 2 elektrod (anody i katody), w której jest wytwarzane promieniowanie rentgenowskie w wyniku oddziaływania elektronów o wysokiej energii (emitowanych przez katodę) z atomami anody. Wysokie napięcie przyłożone do elektrod przyspiesza dodatnie jony lub elektrony, które odrywają się z katody. Cząstki te bombardując elektrodę emitują promieniowanie hamowania, będące strumieniem kwantów promieniowania X o ciągłym widmie energetycznym. Promieniowanie hamowania powstaje w wyniku oddziaływania cząstki z polami elektrostatycznymi jąder i elektronów w materii, z której wykonana jest anoda. Elektrony zderzając się z anodą są w niej hamowane, co powoduje powstawanie promieniowania X. Anoda stała wykonana jest z płytki wolframowej wtopionej w blok miedziany. Wewnątrz tego bloku przepływa woda chłodząca. Anoda wirująca ma postać wolframowego talerzyka, którego oś obrotu napędza silnik elektryczny. Wirnik silnika znajduje się wewnątrz bańki lampy, uzwojenie stojana na zewnątrz. Dzięki wirowaniu dyskowej anody strumień elektronów pada na coraz to inny jej punkt, co zapobiega nadmiernemu nagrzewaniu się anody.

Kaniula dożylna obwodowa zwykle nazywana jest wenflonem. Jest to plastikowa rurka umieszczana tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki. Wprowadzana jest do żyły przy pomocy stalowej igły. Dzięki kaniuli pacjent może otrzymywać dożylnie lekarstwa bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. Pojedynczy wenflon powinien być zamieniony na nowy po 72 godzinach. Często jednak wymagane jest wcześniejsze jego usunięcie ze względu na ryzyko powstania infekcji, stanu zapalnego żyły oraz zaczopowania światła wenflonu przez skrzep. Przy trudnościach z założeniem wenflonu i dobrym stanie poprzedniego wkłucia, wenflon może pozostać w żyle tak długo jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Zakładanie takiego cewnika jest przeważnie bardziej bolesne od wkłucia zwykłej igły do wstrzyknięć. Wenflon przeważnie dobiera się na tzw oko, w zależności od grubości żyły, jej wytrzymałości itd. Kolor szary, czyli największy stosują anestezjolodzy przy zakładaniu dojścia do arterii. Z kolei np. kolor niebieski (najmniejszy) stosuje się u niemowląt i u dzieci, natomiast u dorosłych zielony.

Większość z nas nie lubi kontaktu ze strzykawką. Szczepionka, pobieranie krwi nie kojarzy nam się dobrze. A czy wiedzą Państwo co to jest ampułko-strzykawka? Ampułko-strzykawki stosowane są, gdy zachodzi potrzeba dostarczenia leku w niewielkiej objętości i dokładnie odmierzonej dawce pacjentowi, aby sam mógł wykonać sobie zastrzyk. Ampułko-strzykawka to połączenie ampułki z lekiem i strzykawką, które gotowe jest do natychmiastowego wstrzyknięcia. Jeżeli chodzi o historię to zaczęto je stosować już w czasie II wojny światowej do podawania, jeszcze na polu bitwy, leków przeciwbólowych (np. morfiny) rannym żołnierzom. W postaci ampułko-strzykawek są rozprowadzane leki, np. Adrenalina, Nadroparyna oraz szczepionki, np. przeciw wirusowi HPV. W postaci autostrzykawek podawana jest adrenalina osobom silnie uczulonym na jady owadów błonkoskrzydłych np. pszczół, szerszeni, os. Na świecie istnieje wiele różnych marek autostrzykawek z adrenaliną np. Anapen, EpiPen i Twinject. Odmianą ampułko-strzykawki jest autostrzykawka z automatycznym wypychaniem cieczy do iniekcji. Szczególnym rodzajem autostrzykawki są peny insulinowe.

Jednym z bardziej specyficznych urządzeń i przyrządów wchodzących w skład wyposażenia medycznego jest kaftan bezpieczeństwa. Jest to specjalny typ ubioru. Ubranie to wykonane jest z mocnej i wytrzymałej tkaniny z rozpięciem z tyłu oraz długimi rękawami. Rękawy te są dłuższe niż normalna długość rąk. Przy pomocy tych rękawów krepowane są ruchy osoby, którą w taki kaftan ubieramy. Zawija się je wokół niej i z tyłu wiąże w supeł. Kaftan bezpieczeństwa jest jednym ze środków przymusu bezpośredniego.

Czemu służy kaftan bezpieczeństwa i po co nam stosowanie takich metod przymusu? Kaftan bezpieczeństwa stosuje się w celu zabezpieczenia osób chorych psychicznie, będących pod wpływem narkotyków lub alkoholu, wobec których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogą zrobić krzywdę czy to sobie lub czy to osobom postronnym. Jego zastosowanie to zwykle chwile napadu szału lub nasilenia się choroby oraz zagrożenia z tym związane. Zazwyczaj używany jest podczas transportu takich osób w karetce pogotowia lub karetce policyjnej. Używany też w szpitalach psychiatrycznych.

Respirator to inaczej sztuczne płuco. Ten przyrząd medyczny umożliwia sztuczne oddychanie, które jest wymuszone tlenem. Respirator ma zastosowanie w bardzo krytycznych sytuacjach – wtedy gdy u człowieka ustały czynności oddechowe z różnych powodów. Przyczyną mogły być urazy, choroby lub zastosowanie leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Ale respiratora czasem trzeba także użyć celem ułatwienia oddychania pacjentowi – wtedy gdy pacjent wprawdzie oddycha samodzielnie, lecz czynność ta jest utrudniona lub ze względu na stan pacjenta nie zaspokaja zapotrzebowania organizmu na tlen.

Historia respiratora sięga XV wieku i jest związana z takim geniuszem tamtych czasów, jak Leonardo da Vinci. To ten wszechstronny człowiek wykonał pierwszy projekt urządzenia działającego podobnie jak respirator. Jednak Jean-François Pilâtre de Rozier to prawdziwy ojciec i wynalazca respiratora. Wynalazł go na początku lat 80. XVIII wieku. Opatentowany został jednak dopiero przez Philipa Drinkera z Uniwersytetu Harvarda w Cambridge koło Bostonu w 1848 roku.

Do przeprowadzania zabiegu defibrylacji serca służy urządzenie, znane nam jako defibrylator. W jaki sposób działa ten przyrząd medyczny?

Za pomocą prądu stałego o odpowiednio dużej energii oddziałuje na mięsień sercowy. Defibrylacja ma na celu wyciszyć chaotyczne impulsy elektryczne. Ze względu na ich występowanie bowiem i przepływanie ich przez serce, niemożliwa jest jego normalna, regularna praca i przepompowywanie krwi.

Defibrylatory można podzielić na jednofazowe lub dwufazowe. Kryterium tego podziału jest kształt fali energii dostarczanej przez defibrylator. Wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji z roku 2005 dotyczącymi strategii defibrylacji, mówią o tym, że zalecana początkowa energia defibrylatorów dwufazowych wynosi 150-200J, natomiast zalecana energia drugiego i kolejnych wyładowań wynosi 150-360J.

Budowa przeciętnego defibrylatora to dwie elektrody oraz jednostka centralna. Przyrządy tego typu mgą być wyposażone w dwa główne typy elektrod. Pierwszy typ to elektrody typu „łyżki”, wymagające przyłożenia ich przez ratownika, drugi natomiast to elektrody przyklejane, po przyklejeniu nie wymagające innych działań.

Stetoskopem był badany każdy z nas. Ten przyrząd medyczny, rzadziej nazywany fonendoskopem, służy lekarzowi przede wszystkim do osłuchiwania chorego, przede wszystkim jego klatki piersiowej, serca i jamy brzusznej, by dokonać właściwej diagnozy jego stanu zdrowia.

Początkowo statoskop wyglądał jak słuchawka w postaci lejkowatej rurki z płaskim zakończeniem od strony usznej. Jego wygląd uległ jednak metamorfozie. Dzisiejsza postać stetoskopu zawdzięczamy francuskiemu lekarzowi René Laënnec, który współczesny stetoskop opracował  w 1816 roku.

Historia stetoskopu i jego współczesnej odmiany jest bogata w kilka ważnych nazwisk, które sprawiły, że dziś podczas wizyty w przychodni, lekarz bada nas takim a nie innym stetoskopem. Giętki stetoskop z dwiema słuchawkami, umożliwiającymi równoczesne odbieranie zjawisk osłuchowych przez lewe i prawe ucho wprowadził w 1843 roku George P. Cammann z Nowego Jorku. W 1890 roku natomiast stetoskop został ulepszony poprzez dodanie metalowej liry między dwiema słuchawkami. Opatentował stetoskop kardiolog David Littmann profesor z Harvard Medical School w 1963 roku. Jego stetoskop posiadał membranę i lejek, których można używać naprzemiennie. Tego typu stetoskopy używane są dziś.

Każdy z nas w swoim życiu przynajmniej raz potrzebował i korzystał z opatrunku. Bo każdy z nas, choćby w dzieciństwie podczas zabawy, przynajmniej raz skaleczył się lub zranił. Opatrunek ochrania ranę lub skaleczenie przed środowiskiem zewnętrznym i w ten sposób zapobiega dalszemu zakażeniu.

Opatrunki są różne. Oprócz zwykłej funkcji ochronnej, opatrunek może także zawierać substancje lecznicze, które działają przeciwbakteryjnie lub przyspieszają gojenie.

Za opatrunki bardzo często służą kompresy z gazy. Ale tak naprawdę rodzajów opatrunków jest wiele, można je podzielić ze względu na zastosowanie i właściwości.

Opatrunki muszą być wysterylizowane: jest to albo sterylizacja chemiczna albo radiacyjna. Pierwsza polega na użyciu bardzo trującego gazu – tlenku etylenu. Radiacyjna wykorzystuje promieniowanie jonizujące. Wśród najpopularniejszych opatrunków wyróżnić więc możemy kompresy z gazy, opaski dziane podtrzymujące – bandaże, minifol – foliowe plastry z opatrunkiem, prestopor – plastry „do cięcia” na tkaninie, spongostan – przywiera do miejsca krwawienia i wchłania ilość płynu 45 razy przekraczającą jego ciężar.